Er heerst een verstikkende hitte in het hele land. Departementen in rode alarmfase, nachten waarop niemand slaapt, ouderen in gevaar. De eerste gedachte gaat naar hen — en naar allen die hen helpen het vol te houden.
En dan kennen we het verloop. Over een paar dagen zakt de temperatuur. We halen adem. En we hebben het er niet meer over — tot de volgende keer.
Misschien ligt daar het eigenlijke probleem. Want we weten het. Wetenschappers herhalen het al jaren: deze hittegolven komen terug, steeds heviger, steeds vroeger. Het is voor niemand een verrassing. En toch worden we er elke keer door overvallen, alsof we het probleem voor het eerst ontdekken.
Hoe valt dat te verklaren? Hoe kan iemand iets zo duidelijk weten… en er zich nooit op voorbereiden?
Het antwoord heeft misschien minder met de hitte te maken dan met onze manier van beslissen. Onze bestuurders worden voor een paar jaar gekozen. Maar je voorbereiden op het klimaat van morgen — koelere steden, aangepaste woningen, bomen voor schaduw — kost vandaag veel geld en wordt pas over tien of twintig jaar zichtbaar. Ruim na de volgende verkiezingen. Het gevolg: we stellen uit. We beheersen de noodsituatie als ze zich voordoet, maar we denken niet vooruit. En zodra de crisis voorbij is, vergeten we.
Het is niet alleen een kwestie van kwade wil. Het is onze manier van beslissen zelf die moeite heeft met denken op lange termijn.
De Sageocratie zal de temperatuur niet doen dalen — geen enkel idee kan dat. Maar ze stelt een vraag die niet verdwijnt met de hittegolf: en als een samenleving zichzelf beoordeelde op haar vermogen om vooruit te denken, in plaats van branden te blussen zodra ze zijn uitgebroken? En als we eindelijk leerden te beslissen met het oog op morgen?
De hitte zal zakken. De vraag blijft volledig open.