Mifumo yetu ya kisiasa ina kasoro moja ya pamoja: hutaka kuwa sahihi. Katiba, sheria, programu hubuniwa kama majibu thabiti, kisha hutetewa dhidi ya mabadiliko. Lakini uhalisia hauachi kusonga. Sageokrasia hugeuza kipaumbele: badala ya mfumo unaodai kuwa sahihi, jamii inayojua kujirekebisha. Hii ndiyo kanuni ya marekebisho yanayoendelea.
Kuwa sahihi ni msimamo dhaifu
Mfumo unaojidhani sahihi mara moja na kwa daima hujifunga: kila kosa huwa tishio kwa uhalali wake, hivyo hulificha badala ya kulirekebisha. Ndivyo taasisi inavyoweza kung’ang’ania kwa miaka njia ambayo kila mtu anajua ni mbaya, si kwa ujinga, bali kwa sababu kukiri kosa kungegharimu mno. Marekebisho yanayoendelea huondoa gharama hiyo: kujirekebisha huacha kuwa ungamo la kushindwa na kuwa utendaji wa kawaida.
Kile ambacho kilicho hai hutufundisha
Mwili, mfumo wa ikolojia haitafuti ukamilifu: hujirekebisha bila kukoma kutokana na ishara, joto, baridi, upungufu, ziada. Hakuna ulio «sahihi»; vyote hujirekebisha, na ndicho kinachoviweka hai. Ujuzi wa kibinadamu unaodumu, ufundi, sayansi, tiba, husonga mbele vivyo hivyo: kwa majaribio, mrejesho, masahihisho. Sageokrasia hupendekeza kupanua mantiki hii kwa maisha ya pamoja, badala ya kuigandisha katika maandishi ambayo hakuna anayethubutu kuyafungua tena.
Jamii inayobaki hai
Kwa vitendo, kila uamuzi hubeba masahihisho yake ndani yake: muda wa kuupitia upya, ishara zinazosikilizwa badala ya kunyamazishwa, kosa linaloonekana mapema badala ya kuchelewa. Hakuna kilichochongwa kwa milele, kila kitu huwekwa wazi. Jamii yenye hekima si ile isiyokosea kamwe; ni ile inayojirekebisha kabla ya kuwa kuchelewa mno.